Ligi w Europie Świat

31.08.2020 17:15

Na zdrowy rozum. Pięć lat w prezencie

Stwierdzenie, że dziś piłkarze grają na najwyższym poziomie dłużej niż przed laty nie tylko nie jest żadnym odkryciem, ale wręcz truizmem, bo widzą i wiedzą to wszyscy. Jednak obecna sytuacja w światowym futbolu, taka mianowicie, że trzech najlepszych zawodników globu: Robert Lewandowski, Leo Messi i Cristiano Ronaldo (kolejność alfabetyczna, innej nie sposób w tej chwili ustalić) przekroczyło trzydziestkę, zmusza do dokonania definitywnego przewartościowania sądów. Dlatego niniejszym proponuję, by cezurę smugi cienia dla zawodowego piłkarza raz, a na dobre, przenieść o pięć lat: z trzydziestych urodzin na trzydzieste piąte i dopiero po przekroczeniu tej granicy ewentualnie zachwycać się długowiecznością.

Ronaldo i Messi cały czas utrzymują się w świetnej formie (fot. Reuters)

Nie ma dziś najmniejszego sensu powtarzać wciąż i bez końca zdania (za każdym razem odnoszącego się do innego futbolisty): „patrzcie Państwo, przekroczył trzydziestkę, a hula jak młodzieniaszek”. Fakt, że gracz w tym wieku ma tyle samo sił, co każdy inny młodszy nie jest bowiem żadnym ewenementem, lecz po prostu regułą, normą. Często ma ich zresztą nawet więcej, bo już w pełni poznał swój organizm, wie, jak reaguje on na wszelkie bodźce, potrafi odpowiednio je dozować, by zachowywać świeżość w najważniejszych momentach. Należałoby więc raczej wyrażać zdumienie, gdyby taki przypadek zaszedł, że dany zawodnik „ma dopiero 33 lata, a już nie daje rady fizycznie”.

Starzejący się faceci gwoli pocieszenia powtarzają sobie przy okazji kolejnych okrągłych urodzin, że czterdziestka to nowa dwudziestka, a pięćdziesiątka – nowa trzydziestka. Współcześni piłkarze mogą zaś bez żadnej przesady mówić, że trzydziestka to nowa dwudziestka piątka. Futbolistom należałoby liczyć lata tak: 20, 21, 22, 23, 24, 25, 26, 27, 28, 29, 30, 26, 27, 28, 29, 30, 31, etc. To by oddawało rzeczywisty stan spraw. Można też bowiem odnieść wrażenie, że wielu zawodników po trzydziestych urodzinach jakby młodnieje. Zbliżając się do nich pomalutku, traci klasę, po czym odzyskuje ją nagle i błyszczy jeszcze jaśniejszym blaskiem niż wcześniej. Weźmy takiego Karima Benzemę, który jest tej reguły koronnym przykładem, ale i Lewandowski także podpada pod tą prawidłowość. 

Dziś graczy 32-34 letnich należy traktować jako znajdujących się w szczycie kariery i możliwości fizycznych, w życiowej formie, dokładnie tak, jak kiedyś zawodników w wieku 27-29 lat. Zbigniewowi Bońkowi nie przyszłoby dziś w ogóle do głowy kończyć karierę w wieku 32 lat. A kto, jako trener bądź dyrektor sportowy skreśla gracza, kierując się peselem, czyni gruby błąd, dowodzi swej ignorancji. Przykład? Proszę bardzo: Athletic Bilbao latem 2019 roku z powodu wieku rozstał się z 34-letnim Mikelem Rico, w sezonie 2019-20 drużynie brakowało klasowego środkowego pomocnika, a Rico w wielkim stylu poprowadził Huescę do Primera Division. 

W XXI wieku futboliści dostali od medycyny, dietetyki, fizjologii, od nauki jednym słowem, po pięć lat zawodowego życia w prezencie. Mądrzy potrafią z tego podarunku skorzystać (głupim zaś, jak wiadomo, nic nie pomoże). Czynią to nie tylko zawodnicy ze świecznika, ale i ci z drugiego planu. Jeszcze jeden przykład z Hiszpanii: 40-letni Nino w barwach drugoligowego Elche rozegrał 40 ligowych spotkań i spędził na boisku 2812 minut. Liczmy i jemu, i Zlatanowi, po pięć lat mniej, a wszystko stanie się bardziej zrozumiałe. Cristiano Ronaldo odejmijmy zaś lat dziesięć.

Leszek Orłowski

Możliwość komentowania została wyłączona.