Foto: Paweł Jaskółka/PressFocus

Polska Ekstraklasa

08.03.2025 08:00

Imponujące wejście i sprawdzona jakość. Konkurencja na prawej obronie Lecha to ligowy unikat

Ile spotkań potrzeba, aby wypracować status wyróżniającej się postaci w Ekstraklasie? Rasmus Carstensen pokazuje, że wystarczy pięć. Rywalizacja o miejsce w jedenastce Kolejorza między Duńczykiem a Joelem Pereirą stanowi zjawisko w skali ligi.

Konrad Witkowski

Jeszcze zanim Portugalczyk popisał się lobem nad Valentinem Cojocaru, na trybunach w Szczecinie dało się usłyszeć głosy: jak to możliwe, że ktoś taki zaczyna mecz na ławce? Fantastyczna bramka Joela Pereiry spotęgowała zdziwienie, wywołując komentarze, że tej klasy zawodnik najprawdopodobniej w każdym polskim klubie cieszyłby się pewnym miejscem w jedenastce. Odpowiedź jest skomplikowana w swej prostocie – 28-latek ma godnego konkurenta.

Na tle Pogoni uwypukliła się siła nie tyle wyjściowego składu, co kadry Lecha. Przesadą byłoby stwierdzenie, że pretendent do tytułu ma na każdej pozycji dwóch równorzędnych zawodników, natomiast można to odnieść do większości boiskowych ról. Zdecydowanie wyróżnia się pod tym względem prawa strona defensywy. A to przecież pozycja, na której jeszcze niedawno panowało jedynowładztwo: w pierwszej rundzie Pereirze zabrakło 44 minut, by zaliczyć jesienny komplet. Portugalczyk miał zmiennika, ale tylko teoretycznie – Ian Hoffmann okazał się graczem niezdolnym do naciskania na podstawowego prawego obrońcę.

Pereira należał do grona dwóch-trzech piłkarzy, których ewentualna absencja budziła w Poznaniu autentyczny niepokój. Zakontraktowanie bocznego defensora jawiło się więc jako priorytet na styczniowe okno transferowe. Szefowie klubu zapowiadali, że zimowymi ruchami będą dążyć do zwiększenia prawdopodobieństwa zdobycia mistrzostwa. Choć to dopiero początek marca, już wiadomo, że ściągnięcie Rasmusa Carstensena spełnia powyższe kryterium.

WZMOCNIENIE CO SIĘ ZOWIE

24-latek wypożyczony z FC Koeln okazuje się wzmocnieniem w pełnym tego słowa znaczeniu. Nie potrzebował czasu na adaptację – od pierwszej kolejki był gotowy do podjęcia wyzwania.

W Gdańsku pokazał ponadto siłę mentalną: wszedł na drugą połowę, w wybitnie niekorzystnych okolicznościach i był najlepszy w drużynie. Niels Frederiksen docenił rodaka, powierzając mu prawą flankę defensywy na trzy kolejne mecze, w tym bardzo znaczące potyczki z Rakowem i Pogonią. Duńczyk pełnił w nich różne role. W pierwszym przypadku musiał więcej bronić, w Szczecinie przez większość zawodów funkcjonował jako wahadłowy. Pomiędzy była konfrontacja z Zagłębiem, w której zaprezentował się z jeszcze innej strony – finalizującego akcję.

– Chociaż nie uważam tego występu za najlepszy w moim wykonaniu, jestem szczęśliwy z powodu pierwszego gola w Lechu. To było piękne uczucie – przyznał Carstensen. – Staram się nie spoglądać w tabelę. Przed meczem zależy mi wyłącznie na koncentracji. Skupiam się na mojej grze, myślę o tym, co mogę zrobić dla zespołu – dodał.

W ATAKU TEŻ DAŁBY RADĘ

Trzy miesiące temu podobne zdanie brzmiałoby absurdalnie, tymczasem aktualnie Pereira przegrywa rywalizację o miejsce na prawej stronie defensywy. Carstensen wykorzystał nieobecność Portugalczyka w kolejce inaugurującej wiosnę, tydzień później wypadł lepiej od konkurenta i od tamtej pory to on pozostaje pierwszym wyborem Frederiksena. Nie chcąc marnować na ławce potencjału Pereiry, szkoleniowiec szuka mu alternatywnych pozycji, co pokazała koncepcja na starcie z Rakowem.

Frederiksen z przymrużeniem oka przyznaje, że Pereira równie dobrze mógłby występować jako napastnik. Kryje się za tym rzeczywiste docenienie wszechstronności piłkarza. W poszczególnych fazach spotkań Portugalczyk pełni rolę wahadłowego, a nierzadko wręcz skrzydłowego. Bywa ukrytym rozgrywającym. Od początku pracy duńskiego trenera przy Bułgarskiej 28-latek pełni bardzo istotną funkcję w zakresie wariantowości taktycznej.

Znamienne, iż w pierwszej części sezonu, kiedy mecz nie układał się po myśli Lecha, Pereirę zastępował zawodnik zorientowany na atak – taki manewr Frederiksen stosował zarówno przeciwko Motorowi, z Puszczą, jak i w rywalizacji z Górnikiem. Obecność Carstensena sprawia, że predyspozycje obu graczy mogą być wykorzystywane w bardziej urozmaicony sposób.

ZAMIANA RÓL?

– Obaj są dla mnie w pierwszej kolejności prawymi obrońcami. Mamy na tej pozycji naprawdę silną, zaciętą rywalizację. Joel jest w stanie grać w różnych sektorach, jednak Rasmus także może występować po drugiej stronie boiska, a nawet wyżej, jako skrzydłowy – podkreślał Duńczyk. – Carstensen zalicza całkiem udane wejście do zespołu, co nie zmienia faktu, że cały czas postrzegam Pereirę jako bardzo dobrego piłkarza. Jesienią był niezwykle ważny dla drużyny i spodziewam się, że w najbliższych tygodniach nadal będzie odgrywać znaczącą rolę – dodał szkoleniowiec Kolejorza.

Trzy lata temu Pereirze, który dopiero wypracowywał status jednego z najlepszych prawych defensorów w Ekstraklasie, również sprowadzono mocnego konkurenta. Wtedy wychowanek Porto obronił miejsce w składzie przed Tomaszem Kędziorą. Jednak tym razem może być zmuszony do zaakceptowania statusu opcji, a nie pierwszego wyboru. Na każdym rozstrzygnięciu iberyjsko-skandynawskich zmagań zyskają mistrzowskie aspiracje Lecha.

Konrad Witkowski

Label

Imię*

E-mail*

Label

Imię*

E-mail*

0 komentarzy

najstarszy

najnowszy oceniany