Polska Ekstraklasa

30.05.2014 11:12

Filipiak niczym Gil. Właściciel Cracovii i jego wszyscy trenerzy

Profesor Janusz Filipiak to bez wątpienia bardzo barwna postać polskiego futbolu. Z jednej strony człowiek, który uratował balansującą na finansowej i sportowej krawędzi Cracovię, a z drugiej ktoś, komu ciężko – mimo nakładu środków – zapewnić krakowskiemu klubowi miejsce w ekstraklasowej czołówce. Najlepiej świadczą o tym częste zmiany trenerów przy ul. Kałuży.

Najświeższe doniesienia z T-Mobile Ekstraklasy na PilkaNożna.pl

Janusz Filipiak kupił Cracovię w 2002 roku i wyciągnął ten klub z nie lada problemów. Pasy grały wtedy w trzeciej lidze (prawdziwej trzeciej lidze) z fatalnymi prognozami na przyszłość. Kilkanaście miesięcy wcześniej upadający klub został uratowany przez własnych kibiców, którzy zorganizowali się w słynnej „Grupie 100” i dzięki temu, że wyłożyli własne pieniądze, Cracovia mogła przetrwać na piłkarskiej mapie Polski. Co więcej, to właśnie dzięki działaniom i staraniom fanów Pasów, do klubu udało się ściągnąć profesora Filipiaka i jego rosnącą w siłę firmę Comarch.

Dobrodziej Cracovii od kilkunastu lat działał na rynku rozwiązań informatycznych i dzięki twardej ręce oraz głowie pełnej pomysłów dorobił się fortuny, której część postanowił przeznaczyć na swoją drugą pasję, czyli piłkę nożną i właśnie Pasy. Pod jego rządami zespół awansował do drugiej ligi, a rok później wprowadził go do ekstraklasy. Nie szczędził przy tym sił i środków, ale nigdy także nie pozostawił najmniejszych złudzeń, odnośnie tego, że to właśnie on trzyma w swoich dłoniach stery klubu. Dawał pieniądze i dyktował warunki – tak było na początku jego przygody z Cracovią, i tak jest także dzisiaj.

Jeśli coś mu się nie podobało, zawsze mówił o tym głośno. Gdy piłkarze zaczęli go nagabywać o dodatkowe premie, to stwierdził dosadnie, że „jeśli komuś nie nie podoba, to może wyp……..ć”. Jeśli wszedł w zatarg z którymś z trenerów, to od razu było wiadomo, że taki delikwent stoi na straconej pozycji i może sprzątać szafkę przy Kałuży. Pod tym względem Cracovia nigdy nie zaznała pod rządami Filipiaka stabilizacji, a gro szkoleniowców żegnało się z klubem w tym samym sezonie, w którym rozpoczynało pracę.

Największym zaufaniem Filipiaka cieszył się Wojciech Stawowy, który prowadził zespół w latach 2002-06, a następnie 2012-13. To właśnie pod jego wodzą Pasy biły się – i to udanie – o awanse do ekstraklasy i nic dziwnego, że swego czasu otrzymał on od swojego szefa dziesięcioletni kontrakt. Cóż jednak z tego, skoro po jego parafowaniu Stawowy przetrwał na swoim stanowisku zaledwie miesiąc. Za drugim razem trener także żegnał się z Cracovią w niezbyt przyjaznych okolicznościach, ale to raz jeszcze potwierdza tezę, że kto podpadnie szefowi, dla tego nie ma miejsca w klubie.

Ten przez te wszystkie lata śnił nawet o Lidze Mistrzów, ale maksymalnie udało mu się doprowadzić Cracovię do czwartego miejsca w sezonie 2006-07. Brak stabilizacji i błędy przy zatrudnianiu kolejnych trenerów na pewno spełnieniu tego celu nie sprzyjały. Próbowali tacy fachowcy jak Orest Lenczyk, Jurij Szatałow czy też Stefan Majewski, ale żadnemu z nich nie udało się poprowadzić klubu do chwały. Najkrócej, bo w zaledwie jednym spotkaniu trenerem Pasów był Marcin Sadko. Cracovia przegrała z Polonią Bytom i na tym jego przygoda się zakończyła.

Czy prezesa Filipiaka można nazwać polskim Jesusem Gilem? Legendarny właściciel Atletico Madryt zmieniał szkoleniowców niczym rękawiczki i do jego poziomu włodarzowi Cracovii jeszcze trochę brakuje.

Trenerzy Cracovii w erze Filipiaka:

2002-06 – Wojciech Stawowy
2006       – Albin Mikulski
2006       – Stefan Białas
2006-08 – Stefan Majewski
2008-09 – Artur Płatek
2009-10 – Orest Lenczyk
2010       – Rafał Ulatowski
2010       – Marcin Sadko
2011-11 – Jurij Szatałow
2011-12 – Dariusz Pasieka
2012       – Tomasz Kafarski
2012-13 – Wojciech Stawowy
2014       – Mirosław Hajdo

Możliwość komentowania została wyłączona.