Polska Ekstraklasa

22.09.2015 07:21

Dogrywka z Rafałem Grodzickim. Grodek, bierzesz opaskę

Ruch Chorzów to najbardziej przewidywalny zespół Ekstraklasy. Wręcz do bólu, skoro w zeszłym sezonie bronił się przed degradacją do pierwszej ligi, można zakładać, że w obecnym będzie walczył w czubie tabeli. Sytuacja powtarza się od kilku lat, teraz przyszedł okres lepszy.

rozmawiał Przemysław PAWLAK

– Przygotowywał się pan do roli kapitana?
– W kilku klubach grałem, więc podpatrywałem starszych kolegów. Od Wojtka Grzyba nauczyłem się szacunku do kibiców, u Sebastiana Mili dbania o szczegóły w szatni, u Edwarda Cecota równego traktowania każdego zawodnika. Jak poznałem Edka, a byłem wtedy młodym zawodnikiem, to był dla mnie szok. Nie stwarzał żadnej bariery, nie nosił głowy wysoko. Tak samo traktował zawodników, którzy zagrali w reprezentacji Polski i młodych, którzy dopiero wchodzili do zespołu.

– Co w tym takiego szokującego?
– Dużo, bo zanim trafiłem do ekstraklasy, nie miałem najlepszego zdania o piłkarzach tam grających. Z prostej przyczyny, grając w niższych ligach spotykałem różnych zawodników z ekstraklasową przeszłością. Niektórzy na tym najwyższym w Polsce poziomie rozegrali wszystkiego piętnaście meczów, ale głowę nosili bardzo wysoko. Nie podawali ręki, właściwie ze mną nie rozmawiali, nie byłem dla nich partnerem – z racji wieku i dlatego że w ekstraklasie nie grałem. Ja byłem tym przerażony, mówię serio. Skoro tak było w niższych ligach, co dopiero dzieje się w ekstraklasie, a co w ogóle w reprezentacji Polski – takie miałem myśli. Okazało się, że niepotrzebnie, że większość zawodników w ekstraklasie absolutnie tak się nie zachowuje. Ale ja nauczyłem się wtedy i potem od Edka, że każdego zawodnika należy traktować z odpowiednim szacunkiem, bez względu na wiek i osiągnięcia. W wypełnianiu funkcji kapitana nie chodzi tylko o pokrzykiwanie i bycie surowym.

– Wielu byłych piłkarzy wspomina, że ta gradacja w zespole, często nawet fala, koniec końców dawała pozytywny efekt. Bo dziś młodzi nie mają szacunku do starszych zawodników i w ogóle mają łatwiej.
– Może coś w tym jest, ale trzeba mieć we wszystkim umiar. Zarówno starsi zawodnicy nie powinni przesadzać, ale i młodsi nie powinni za szybko odlatywać. W Śląsku Wrocław była kiedyś taka sytuacja, że bodaj trener zwrócił się do młodego piłkarza, żeby ten posprzątał sprzęt z boiska. Chłopak był w szoku, z oczu można było mu wyczytać: przecież ja tu jestem od grania w piłkę, nie od sprzętu. Szatnia widząc jego zdziwione spojrzenie, buchnęła śmiechem. Kiedy ja wchodziłem do dorosłego futbolu, w życiu nie pomyślałbym, żeby tak się zachować. Nierzadko musiałem przebierać się pod szatnią, bo na wejście trzeba było sobie zasłużyć. Potem jak już wszedłeś, to grzecznie mówiłeś wszystkim dzień dobry i czekałeś aż ktoś wskaże ci miejsce, gdzie możesz usiąść. Nie to, że piąteczka i co słychać… Nie mogłeś jako młody pierwszy wyciągnąć ręki do starszych kolegów, zwracałeś się do nich na pan, nawet mi do głowy nie przyszło, żeby pytać, jakie mają plany na weekend. Nie wypadało.

Cały wywiad można znaleźć w najnowszym numerze Tygodnika „Piłka Nożna”

Możliwość komentowania została wyłączona.