Arka i Nalepa – miłość od pierwszego wejrzenia

Środkowy pomocnik w kalendarzu ma zaznaczonych kilka czerwonych kartek: pierwszy mecz na trybunach w Gdyni, pierwszy wyjazd z kibicami, transfer do Arki, debiut w pierwszym zespole, występ w młodzieżowej reprezentacji Polski, statuetka od „PN”, a kilka tygodni temu setny mecz w barwach ukochanego klubu. W Gdyni jest rozpoznawalny na każdym kroku. To jeden z tych piłkarzy, którzy za barwy idą w ogień. – Sam nie wiem, kiedy to minęło. Kiedyś marzyłem o występach w Arce, dzisiaj mam ponad sto meczów. Nawet się nie obejrzałem – mówi Nalepa.

OD MAŁEGO NA CAŁEGO

Arkowcem jest od zawsze. Na pierwszy mecz poszedł w wieku ośmiu lat razem z rodziną. Jeździł z tatą, wujkiem, bratem oraz kilkoma kolegami.

– Pamiętam doskonale ten dzień. To był stary stadion, stare czasy i stary klimat na trybunach. Kilkanaście miesięcy później zaliczyłem pierwszy wyjazd. Mam ich trochę na koncie. Rodzice czasami nie puszczali, abym gdzieś jechał w Polskę. Ale jak już byłem starszy, to zdecydowanie częściej jeździłem. Czasami trzeba było powiedzieć rodzicom, że idę na noc do kolegi, a w rzeczywistości uciekałem na mecz. Ale kłamstwa to były pojedyncze przypadki. Nie dziwię się, że się martwili. Na trybunach dochodziło do różnych scen – tłumaczy z uśmiechem.

W trakcie kontuzji na początku sezonu 2016-17 jeździł na wszystkie mecze wyjazdowe z kibicami. Fani traktują go jak swojego – kibic, który został piłkarzem. Zdarzało się, że Nalepa prowadził nawet doping na trybunach. – To nie jest takie łatwe. Masz przed sobą kilka tysięcy ludzi, często nabuzowanych – opowiada piłkarz.

Szczególne miejsce w hierarchii pomocnika zajmują spotkania derbowe . Z osobami, które kibicują Lechii, nie ma bliższych relacji. Przed pierwszym meczem z gdańszczanami po powrocie do Ekstraklasy nie spał przez całą noc.

– Nad ranem zamknąłem oczy na kilkadziesiąt minut. W środku wszystko się trzęsło. Nie byłem jednak zmęczony, adrenalina zrobiła swoje. Przegraliśmy, ale emocje mnie opuściły dopiero na drugi dzień. Wszedłem na boisko dopiero w końcówce… Dla mnie derby to świętość. Wiadomo, że dla człowieka związanego z Arką od dzieciństwa jest to szczególna rywalizacja. Przecież gdybym był piłkarzem na przykład Górnika Zabrze i gralibyśmy z Piastem Gliwice, na pewno mniej bym przeżywał taki mecz niż wychowankowie tych zespołów – zaznacza.

PRZETARTY SZLAK

Nalepa trafił do Arki w 2008 roku z UKS 1 Reda. Zgodnie z przepisami PZPN jest traktowany jako wychowanek żółto-niebieskich. Współpraca pomiędzy oboma klubami układa się od lat bardzo dobrze. Do Gdyni często trafiają utalentowani młodzieżowcy, którzy zbierają kolejne szlify w akademii Arki. Z Redy do Gdyni przyszedł między innymi Dariusz Formella – rówieśnik Nalepy, który zasilił drużynę kilka miesięcy wcześniej. – Nikt więcej z naszego towarzystwa poważniej nie zaistniał. Miałem kilku kolegów z dużym potencjałem, ale poszli w inną stronę, jak to w życiu. Jedni wybrali naukę, drudzy miłość, trzeci jeszcze co innego, a kolejnym brakowało po prostu szczęścia – opowiada pomocnik, który był obserwowany przez Arkę w meczach trampkarzy. – Rywalizowaliśmy z nimi w lidze, więc trener spokojnie mógł mnie oglądać. Zanim przeprowadziłem się do Gdyni, miałem propozycję z Lechii. Tata miał dobre kontakty w Gdańsku i pojawiła się szansa pojechać na testy. Oczywiście się nie zgodziłem. Serce na to nie pozwoliło. Pojechałem na obóz z Arką i zostałem.

Z drużyn młodzieżowych trudno jednak przebić się do pierwszego zespołu. Często polskie kluby sprowadzają przeciętnych zawodników z zagranicy i odrzucają utalentowanych juniorów z akademii. Nalepa też nie miał łatwej drogi. Dopiero po przyjściu do klubu trenera Dariusza Dźwigały bramy do pierwszej drużyny zostały otwarte. – Pamiętam doskonale, kiedy z trenerem odbyłem rozmowę. Przyszedł na pierwsze dwa treningi rezerw, podszedł do mnie i powiedział, że umiem grać w piłkę i zostanę przeniesiony do pierwszej drużyny. Na początku myślałem, że trener żartuje. Byłem w szoku. Spełniłem jedno z największych marzeń. Trenowałem przez miesiąc na najwyższych obrotach i otrzymałem szansę debiutu – wspomina zawodnik, który dzisiaj jest stawiany w Gdyni jako jeden z wzorów do przebicia się do pierwszego składu. – Na początku zwracałem się do niektórych zawodników „proszę pana”. Nie wyobrażałem sobie, że wejdę pierwszego dnia i powiem do Krzyśka Sobieraja: „cześć, Sobi”. Nie wypadało. Po kilku treningach sami proponowali, żebyśmy przeszli na ty.

NIESPEŁNIONE AMBICJE

Niedawno skończył 23 lata. Mimo dość młodego wieku w szatni Arki jest jedną z ważniejszych postaci. Często wyraża zdanie, to on z Sobierajem i Marcusem da Silvą trzymają szatnię obrońców Pucharu Polski. – Starsi koledzy wiedzą, że jestem stąd. Liczą się z moim zdaniem. Jestem aktywny w szatni, ale kilkanaście miesięcy temu jeszcze więcej mówiłem, dziś trochę przystopowałem – tłumaczy piłkarz.

Dla Nalepy udział w najlepszym w historii Arki sezonie smakuje wyjątkowo. – Byliśmy traktowani jako zespół, który tuła się po pierwszej lidze, ewentualnie broni przed spadkiem z Ekstraklasy. Osiągnęliśmy sukces, jakiego tu nigdy nie było. Serce rosło, a duma rozpierała. To był duży kopniak zarówno dla nas, jak i dla młodych chłopaków, którzy trenują w akademii.

Wraz z końcem sezonu zawodnikowi kończy się umowa z Arką. Prezes już podjął pierwsze kroki, aby przedłużyć kontrakt, ale do porozumienia droga jeszcze daleka. – Na razie się zastanawiam. Będziemy jeszcze rozmawiać, a co się wydarzy, zobaczymy. Chcę grać jak najwyżej i się rozwijać. Myślę czasami o ewentualnym transferze.

Wiadomo, że łatwiej wyjechać z zespołu, który osiąga dobre wyniki. Polscy zawodnicy coraz częściej wyjeżdżają do słabszych lig, jak na przykład druga liga włoska, angielska czy niemiecka – komentuje Nalepa. – Na pewno rozwój wyhamowała trochę kontuzja. Byłem wtedy w gazie… Nie czuję się jak młody nieopierzony junior. Weteranem też nie jestem. Wchodzę w kluczowy wiek dla piłkarza. Jestem ambitnym człowiekiem i mam jeszcze sporo do udowodnienia. 

Paweł Gołaszewski

TEKST UKAZAŁ SIĘ W NAJNOWSZYM WYDANIU TYGODNIKA „PIŁKA NOŻNA”