Polska Ekstraklasa

08.04.2020 17:27

90 minut z Filipem Mladenoviciem

Lechia sprowadzeniem Rafała Pietrzaka zabezpieczyła się na wypadek odejścia Filipa Mladenovicia, który miał ofertę z Achmata Grozny. Tymczasem obaj panowie grają razem w Gdańsku. Reprezentant Serbii z różnych względów zdecydował się na pozostanie w zespole Piotra Stokowca.

JAROMIR KRUK

Lechia gra o europejskie puchary?
Ta perspektywa jest niezwykle atrakcyjna – mówi Filip Mladenović. – Możemy zająć wysokie miejsce w Ekstraklasie, a wciąż jesteśmy w Pucharze Polski. Lechia ma mocny zespół, zimą dokonaliśmy ciekawych transferów, możemy dużo osiągnąć. Potrzebujemy trochę czasu, żeby to wszystko poukładać, ale z dnia na dzień będziemy wyglądać lepiej.

Dlaczego nie zdecydowałeś się odejść do Achmata?
To solidny, dobrze zorganizowany klub, który występuje w dynamicznie rozwijającej się lidze rosyjskiej. Po mundialu w 2018 roku futbol w tym kraju dostał pozytywnego kopa, wyniki reprezentacji Rosji wywołały wzrost zainteresowania. Tamtejsze kluby z powodzeniem występują w Lidze Mistrzów, Lidze Europy, stoją za nimi potężni sponsorzy. Liga rosyjska to atrakcyjny kierunek, nie wykluczam, że tam zagram w przyszłości. Na razie jednak świetnie czuję się w Lechii, syn przyszedł na świat w Gdańsku i pięknie rośnie, nie mam potrzeby zmiany otoczenia. Lechia mi dużo dała, pomogła, jestem z rodziną szczęśliwy w Gdańsku. Życie mnie nauczyło, żeby nie podejmować pochopnych decyzji. Warto każdy istotny temat przemyśleć.

Wpływ na decyzję o pozostaniu w Lechii miała reprezentacja Serbii?
Chciałbym być powołany na zbliżające się baraże o Euro 2020 (wiadomo już, ze mistrzostwa Europy zostaną rozegrane w 2021 roku – red.)

Selekcjoner kontaktował się z tobą ostatnio?
Nie było takiej potrzeby. Ljubisa Tumbaković ma sztab ludzi i wszystko jest pod kontrolą. W kadrze wiedzą, co powinni o każdym piłkarzu. Sam czuję, że o mnie się nie zapomina, ale na powołania trzeba zapracować. 

Jak oceniasz swoje szanse na wyjście w pierwszej jedenastce z Norwegią 26 marca? (mecz nie mógł się odbyć zgodnie z terminem – red.)
Walczę o to, chciałbym oczywiście zagrać z Norwegami. W eliminacjach pokazałem się z dobrej strony, najlepiej wyszedł mi mecz z Portugalią, aktualnym mistrzem Europy. W Lizbonie wywalczyliśmy remis, ale nie przełożyło się to na bezpośrednią kwalifikację do turnieju. Musieliśmy uznać wyższość Ukrainy prowadzonej przez Andrija Szewczenkę i Portugalii. Doświadczenie zdobyte z tymi przeciwnikami jednak zaprocentuje. 

Na co stać reprezentację Serbii?
Do drużyny narodowej wchodzi wielu młodych, utalentowanych piłkarzy. Mają wsparcie grupy najbardziej doświadczonych zawodników. Z takimi osobami jak Aleksandar Kolarov, Dusan Tadić, Adem Ljajić, Sergej Milinković-Savić musimy mierzyć wysoko. Praktycznie każdy z powoływanych do reprezentacji występuje w mocnej lidze, dobrym klubie, a łączy nas głód sukcesu i niesamowita chęć gry dla Serbii. Pod względem organizacyjnym też nie można nic zarzucić federacji.

Presja jest?
Ogromna, lecz to nic nowego. W mojej ojczyźnie zawsze wymagania były bardzo duże. Serbia brała udział w mundialu w Rosji, ale dawno jej nie było na Euro. Ostatnio pokazaliśmy się tam jeszcze pod szyldem Jugosławii w 2000 roku, więc czekamy od 20 lat. To stanowczo za długo, zdajemy sobie z tego sprawę.

Nie boicie się Erlinga Haalanda?
Z chęcią bym się z nim zmierzył w barażu. Wyczyny tego napastnika robią chyba na wszystkich niesamowite wrażenie. Chłopak po przejściu z Salzburga do Borussii Dortmund strzela gola za golem w Bundeslidze i Lidze Mistrzów. Podziwiam go, ale w Niemczech rządzi Robert Lewandowski. Polski piłkarz łamie wszelkie bariery i pewnie jeszcze przez wiele lat będzie pokonywał bramkarzy na całym świecie. Jak on trafi z formą, wasza reprezentacja może zajść na Euro 2020 bardzo daleko. Zazdroszczę wam bezpośredniego awansu, my teraz przygotowujemy się do barażów. Myślimy o Norwegii jako całości, drużynie, a rywal też ma kogo obawiać się u nas. Choćby Milinkovicia-Savicia, który z Lazio walczy o mistrzostwo Włoch. Skupiam się na spotkaniach Lechii, ale nie da się nie myśleć o temacie baraży. Skłamałbym mówiąc, że udział w Euro 2020 nie jest moim marzeniem. Oglądałem imprezy piłkarskie z udziałem Serbii w telewizji i wyobrażałem sobie na nich siebie. To może się ziścić, ale lepiej nie zapeszać.

Jako reprezentant Serbii czujesz się pewniakiem u Piotra Stokowca w Lechii?
Trener podejmuje decyzje personalne i jak będę musiał usiąść na ławce rezerwowych, to usiądę. A to, że gram w kadrze Serbii, nie ma znaczenia. 

Niedawno do Lechii doszedł Rafał Pietrzak, nominalny lewy obrońca, a okazało się, że możecie grać razem. Jak się z nim współpracuje?
Bardzo dobrze. Wiem, że Rafał to bardzo dobry piłkarz, z ligą belgijską i występami w drużynie narodowej w CV. W Kielcach w meczu z Koroną nasza współpraca układała się obiecująco, obaj możemy dać Lechii coś ekstra. Fajnie mi się grało na tej samej stronie z Lukasem Haraslinem i Żarko Udoviciciem, Rafał też się jednak zna na swoim fachu. Wkrótce nasza współpraca się zazębi. 

Coraz lepiej mówisz po polsku.
Nie mam żadnych problemów. Więcej rozumiem, gramatycznie też się poprawiam. Udzielam wywiadów w waszym języku. Polska jest mi bliska, dlatego też nie dążyłem do tego, aby za wszelką cenę ją opuścić. 

WYWIAD UKAZAŁ SIĘ W TYGODNIKU „PIŁKA NOŻNA” (NR 10/2020)

Możliwość komentowania została wyłączona.