Polska Ekstraklasa

02.09.2014 07:12

Żyro dla PN: Czasem za bardzo kombinuję

Świetne wyniki osiągane w ostatnich tygodniach przez warszawską Legię to między innymi zasługa Michała Żyry, który pod skrzydłami Henninga Berga osiągnął bardzo wysoką formę, dzięki której strzela gole i asystuje przy trafieniach swoich kolegów niemal w każdym meczu Legii. Z piłkarzem spotkaliśmy się dzień po meczu z FK Aktobe i porozmawialiśmy o Lidze Europy, reprezentacji Polski oraz jego przyszłym transferze.

ROZMAWIAŁ PAWEŁ KAPUSTA
Wywiad został przeprowadzony 29.08.2014 roku.

Ile razy po meczu z Aktobe odtwarzał pan na YouTube asystę przy golu Michała Kucharczyka?
Chyba tylko raz – mówi Żyro.

Nie wierzę, tym bardziej że pana prostopadłe podanie trafiło na najróżniejsze, zagraniczne profile w portalach społecznościowych. Było o panu głośno w Europie.
Szczerze mówiąc, nie dotarło do mnie, że w zagranicznych mediach również wspominało się o naszym zwycięstwie z Aktobe, a tym bardziej o mojej asyście. Wiem, że w Polsce trochę się o tym pisało, zresztą dziennikarze tuż po spotkaniu zadali mi kilka pytań o asystę. Nie ukrywam, że to miłe, natomiast nie grzeję się, bo to tylko jedno zagranie z całego meczu.

Wspominane zagranie dodało panu pewności siebie. Pytanie tylko, czy wyszło to na dobre, bo w niektórych akcjach, zamiast wybierać łatwiejsze rozwiązania, starał się pan kombinować, co nie zawsze przynosiło dobry skutek.
Jest sporo prawdy w tym, o czym pan mówi. Starałem się grać trudno, szukałem bardziej skomplikowanych rozwiązań, ale koledzy, widząc to, poprosili mnie, żebym grał prościej. Gdy przystopowałem, moja gra wyglądała już dobrze. Najważniejsze, że cały zespół pokazał się z dobrej strony.

(…)

W ostatnim czasie wyjechało z Polski kilku młodych piłkarzy, w zasadzie wszyscy grzeją teraz ławę albo w ogóle nie łapią się do meczowej kadry. Nie boi się pan wyjazdu?
Piłkarze, którzy wyjeżdżali ostatnio na Zachód, byli w innej sytuacji, bo nie byli podstawowymi zawodnikami Legii. Rafał Wolski wyjechał do Włoch, ale stało się to w momencie, gdy nie był w pełni sił, bo przez dłuższy czas leczył uraz. Dominikowi Furmanowi trafiła się okazja do wyjazdu do Francji, ale przecież wtedy Dominik nie miał ustabilizowanej formy, przez co raz grał, a raz trener sadzał go na ławce. Taka była jednak ich decyzja – chcieli wyjechać, posmakować większych lig i wydaje mi się, że oni tych decyzji nie żałują, choć nie grają. Jestem jednak przekonany, że w najbliższym czasie karta się odwróci i zaczną zaliczać swoje minuty na boisku. Poza tym podstawową sprawą jest to, że nie ma złotego środka, jednej reguły, która wyjaśnia, kiedy najlepiej wyjechać z polskiej ligi.

Oczywiście, że nie ma złotej reguły, ale można analizować rzeczywistość. A ta jest brutalna. Wszyscy młodzi piłkarze, którzy wyjechali, bez wyjątku siedzą na ławie. Furman, Wolski, Milik, do niedawna Stępiński. Ponawiam więc pytanie: patrząc na ich zastopowane kariery, nie boi się pan wyjazdu?
O Dominiku i Rafale już mówiłem, pozostała wymieniona dwójka nie grała w Legii, a to istotna sprawa, bo oni nie grali pod tak wielką presją, jaką czują piłkarze w Legii, nie musieli cały czas wygrywać, nie grali w europejskich pucharach, nie zdobyli niezbędnego doświadczenia – uważam, że ich sytuacja i moja to jest zupełnie coś innego…

(…)

Cały wywiad w najnowszym numerze tygodnika Piłka Nożna! Już w kioskach!

Wszystkie zawarte w artykule fotografie zostały wykonane aparatem Samsung GALAXY K Zoom

Możliwość komentowania została wyłączona.