W jakim kierunku zmierza Lech Poznań?

Kolejorz ma aktualnie większą przewagę nad strefą spadkową niż stratę do miejsca gwarantującego udział w europejskich pucharach, ale to bardziej efekt słabości całej Ekstraklasy, żadne pocieszenie dla poznańskiego klubu. Lech wygrał w tym sezonie pięć z 14 ligowych spotkań, co jest wynikiem co najmniej niepokojącym.

Ostatni raz równie mało punktów na tym etapie rozgrywek Kolejorz miał w sezonie 2016/17, krótko po tym, gdy Nenad Bjelica zastąpił na stanowisku trenera Jana Urbana. Przed rokiem Ivan Djurdjević zgromadził w 14 kolejkach 20 punktów i więcej szans już nie dostał – został zwolniony. Tyle tylko, że w przypadku Serba o dymisji przesądziło odpadnięcie z Pucharu Polski po porażce z Rakowem Częstochowa. Obecnie Lech nadal jest w rozgrywkach pucharowych i z tygodnia na tydzień to właśnie one urastają do rangi jedynej szansy na uratowanie sezonu. To jednak stąpanie po cienkim lodzie.

W ciągu pozostałych 23 ligowych kolejek wydarzyć może się dosłownie wszystko, łącznie z cudownym nadejściem wysokiej formy i włączeniem się Lecha do walki o mistrzostwo. Właśnie w kategoriach cudu należałoby to rozpatrywać, gdyż brakuje jakichkolwiek logicznych przesłanek, aby przewidywać taki scenariusz. Przede wszystkim dlatego, że zespół trenera Żurawia jest nieprzewidywalny – w negatywnym tego określenia znaczeniu. Średnio raz na miesiąc zdarzają mu się bolesne wpadki na swoim stadionie: w sierpniu ze Śląskiem Wrocław, we wrześniu z Cracovią, a w październiku z Zagłębiem Lubin. Dziś stadion przy Bułgarskiej nie jest już twierdzą, przed przyjazdem na którą rywale mają problemy z zaśnięciem. Wręcz przeciwnie, to obiekt bardzo przyjazny dla gości. W sześciu meczach przed własną publicznością Lech wywalczył ledwie siedem punktów i w klasyfikacji uwzględniającej tylko mecze domowe zajmuje dopiero 13. miejsce w PKO Ekstraklasie, zresztą wyprzedzając ŁKS, Arkę Gdynia i Koronę Kielce tylko dzięki bilansowi bramkowemu.

Chyba największym problemem poznańskiej drużyny jest brak skonkretyzowanego pomysłu na grę. Nie sposób w tej chwili odpowiedzieć na pytanie: jak chce grać Lech? W ataku opiera się na fantazji będącego w dobrej formie Kamila Jóźwiaka, stałych fragmentach wykonywanych przez Darko Jevticia i snajperskim instynkcie Christiana Gytkjaera. I choć Duńczyk zdobył w tym sezonie osiem bramek w PKO Ekstraklasie, wydaje się, że gdyby miał większe wsparcie od partnerów z pomocy, to już mógłby przymierzać koronę króla strzelców.

Jeśli można za coś Kolejorza chwalić, to za odwagę w stawianiu na młodzieżowców. W tej materii zdecydowanie zasługuje na słowa uznania. Młodzi wychowankowie nie są jedynie uzupełnieniem składu, lecz ważnymi postaciami zespołu. Kiedy w poczynaniach Lecha dzieje się coś dobrego, to zwykle za ich sprawą. A skoro o sile zespołu decydują 21-latkowie, nieprzewidywalności nie da się wykluczyć. Oby tylko młodość nie stała się argumentem w tłumaczeniu porażek.

Konrad Witkowski