Polska Ekstraklasa

20.11.2012 07:00

Startuje Plebiscyt Tygodnika PN! Nominacje w kategoriach Trener i Obcokrajowiec Roku

Trenera Roku wybieramy od 1975 roku, tym razem nominowaliśmy obecnego selekcjonera biało-czerwonych Waldemara Fornalika, który wiosną świetnie radził sobie w Ruchu, Marcina Dornę, który z kadrą U-17 awansował do półfinału mistrzostw Europy oraz Adama Nawałkę, który wykonał kawał dobrej roboty w Górniku. Poniżej prezentujemy także nominacje w kategorii Obcokrajowiec Roku.

NOMINACJE W KATEGORII TRENER ROKU:

Marcin DORNA
(33 lata, reprezentacja Polski do lat 17)
To on doprowadził naszą kadrę U-17 do pierwszego od 10 lat udziału polskich juniorów w turnieju finałowym mistrzostw Europy. Pod koniec marca w ostatniej fazie eliminacyjnej, na miniturnieju w Luksemburgu, młodzi Polacy zajęli pierwsze miejsce po zwycięstwach nad Czechami, Białorusią i Luksemburgiem. Turniej finałowy odbył się na początku maja w Słowenii i w fazie grupowej Orliki najpierw pokonały Belgię, a następnie zremisowały z drużyną gospodarzy oraz Holandią i zakwalifikowały się do półfinału. W nim, niestety, minimalnie, bo 0:1 przegrały z Niemcami, ale miejsce w najlepszej czwórce Starego Kontynentu i brązowy medal i tak jest wielkim osiągnięciem. Dorna jest absolwentem AWF w Poznaniu, ma za sobą pracę z dziećmi i młodzieżą w klubach UKS GOSiR Dopiewo i Lechu Poznań, trenował młodzieżowe reprezentacje województwa wielkopolskiego, a od 2009 roku prowadzi juniorskie reprezentacje Polski.

Waldemar FORNALIK
(49 lat, Ruch Chorzów/reprezentacja Polski)
W 2009 roku zdobył naszą nagrodę, a dwa lata później był wśród nominowanych do niej. W poprzednim sezonie doprowadził drużynę Ruchu do tytułu wicemistrza Polski oraz dotarł z nią do finału Pucharu Polski. W ekstraklasie zespół Fornalika w rundzie wiosennej wywalczył 26 punktów, w Pucharze Polski wyeliminował Ruch Zdzieszowice i Wisłę Kraków. Jego praca została oceniona wysoko, więc nic dziwnego, że po finałach Euro 2012 został jednym z kandydatów do funkcji selekcjonera naszej reprezentacji i 10 lipca został nominowany. Początki nie były łatwe, bo w jego debiucie biało-czerwoni przegrali z Estonią po golu straconym w końcówce. Najważniejsze były jednak eliminacje MŚ, i w nich Polacy nie przegrali. Najpierw zremisowali na wyjeździe z Czarnogórą, a potem u siebie pokonali Mołdawię i przede wszystkim zremisowali z Anglią, ćwierćfinalistą mistrzostw Europy. Dobrym przetarciem przed tym spotkaniem był zwycięski mecz z RPA. Natomiast porażka z mistrzem Ameryki Południowej i półfinalistą ostatniego mundialu Urugwajem pokazała, że przed Fornalikiem i jego drużyną jeszcze dużo pracy.

Adam NAWAŁKA
(55 lat, Górnik Zabrze)
Niedługo minie trzy lata, od kiedy podjął pracę w Górniku. Poprzedni sezon zabrzanie zakończyli na ósmej pozycji, ale na wiosnę zdobyli więcej punktów w 13 meczach niż jesienią w 17. W poprzedniej rundzie jesiennej zabrzanie zdobyli 20 punktów w 17 meczach, a teraz taką zdobycz mieli już po 10 kolejkach. Jako piłkarz w reprezentacji Polski debiutował nie mając jeszcze 20 lat, a kilkanaście miesięcy później był już odkryciem argentyńskiego mundialu ’78. Niestety, z powodu kontuzji ostatni raz w drużynie narodowej wystąpił zaledwie dwa lata po tym turnieju. Jako trener dojrzewał dłużej i renomę zyskał po pięćdziesiątce. Wydaje się, że przełomem było kilkumiesięczne terminowanie u boku Leo Beenhakkera w reprezentacji Polski. Wprawdzie wcześniej miał udział w zdobyciu przez Wisłę wicemistrzostwa w sezonie 1999-2000 i mistrzostwa Polski w następnym, ale ciągle był traktowany jak klubowy strażak. Pracował w Zagłębiu Lubin i Jagiellonii Białystok, ale zawodowo spełnił się na Górnym Śląsku. Kilka miesięcy po Euro 2008 podjął pracę w GKS Katowice, gdzie się odbudował, a potem został zatrudniony w Górniku.

NOMINACJE W KATEGORII OBCOKRAJOWIEC ROKU:

DANIJEL LJUBOJA
Były trener Legii Warszawa Maciej Skorża przyznał, że nie miał poprzednio okazji, zarówno w klubie, jak i reprezentacji, pracować z tak znakomitym piłkarzem jak Danijel Ljuboja. Z taką oceną Serba zgadza się kliku innych szkoleniowców, w tym także mający dłuższy epizod z kadrą biało-czerwonych Bogusław Kaczmarek. Pochodzący z Vinkovci, ale wychowany we Francji Serb jest jedną z największych indywidualności naszej ekstraklasy, jeśli nie największą. Bajeczna technika, w porównaniu do 98 procent występujących na naszych boiskach, znakomita gra bez piłki, a także fajerwerki techniczne i strzelecki instynkt czynią zeń napastnika, którego boją się wszyscy defensorzy w T-Mobile Ekstraklasie. Ljuboja umie jednym podaniem otworzyć partnerowi drogę do zdobycia gola. W trudnych momentach sam bierze na swoje barki ciężar prowadzenia gry, trafiania do siatki. Trafia też z rzutów wolnych (gol w meczu ze Śląskiem Wrocław), a także piętą w batalii z Piastem Gliwice. Po meczu przyznał: – Tak, mam na koncie już 3-4 takie bramki. Fajnie, że znów się udało, bo na kolejnego gola piętą czekałem prawie pięć lat. Lubię efektowny futbol, więc skoro nadarzyła się okazja, to z niej skorzystałem. To jeden z najpiękniejszych goli, jakie strzeliłem dla Legii.

PREJUCE NAKOULMA
W 2006 roku przyjechał z bardzo biednego afrykańskiego Burkina Faso szukać szczęścia na Lubelszczyźnie. Na szersze wody wypłynął jako zawodnik Górnika Łęczna. W górniczym klubie strzelał dużo goli, gdy nie trapiły go kontuzje. Był jednym z ulubieńców kibiców z racji pogodnego usposobienia i nietuzinkowych umiejętności technicznych, szybkości. Tam przyległa do niego ksywka Prezes, od fonetyki jego imienia. Dwa lata temu trafił do Widzewa, ale z powodu problemów ze zdrowiem grywał tam od wielkiego dzwonu. Wrócił więc do GKS Bogdanki, gdzie strzelił trzy gole i został wypożyczony do Górnika Zabrze. W klubie z Roosevelta szybko wybił się na najlepszego snajpera, kończąc sezon z dziewięcioma golami na koncie. Jako jedyny przedstawiciel ekstraklasy zagrał w ostatniej edycji PNA. Dysponujący piorunującym przyspieszeniem i niekonwencjonalną kiwką Prezes bywa zmorą defensorów ekstraklasy. Słowo „bywa” jest tu adekwatne. W lecie spekulowano o jego rychłym wyjeździe z Polski do Niemiec, Francji lub Rosji. Kiedy transfer spalił na panewce, Nakoulma nieco spuścił z tonu. Obudził się dopiero w szóstej kolejce, gdy wbił dwa gole Śląskowi. Potem były trafienia w meczach z Podbeskidziem i Koroną, po których nastąpiła strzelecka autoblokada.

ABDOU RAZACK TRAORE
Reprezentujący – podobnie jak Nakoulma – Burkina Faso, choć urodzony w Wybrzeżu Kości Słoniowej Abdou Razack Traore to nieceniony skarb Lechii Gdańsk. Pokazał to już w premierowym sezonie, kiedy okrzyknięto go objawieniem nie tylko gdańskiej drużyny. W poprzednim sezonie jego gra oraz gole uratowały biało-zielonych przed degradacją. Właściwie trudno sobie wyobrazić groźnie zapowiadającą się akcję lechistów bez wtrącenia się w nią Traore. Imponuje wszechstronnym wyszkoleniem. Może zagrać jako ofensywny pomocnik, prawo- bądź lewoskrzydłowy, a nawet wysunięty napastnik. Zdarza się, że bez dotknięcia futbolówki, swoim niekonwencjonalnym zachowaniem nie tylko w polu karnym, ale nawet przy linii końcowej, potrafi wprowadzić nerwowość w poczynania defensorów rywali. Nie wolno go spuścić z oka ani na chwilę. Kiedy wydaje się, że odpuszcza daną akcję, nagle rusza z kopyta i robi się dym. Od jego dyspozycji dnia zależą wyniki, ale także to, jak wypadną pozostali gracze Lechii. Jest najlepszym snajperem ekipy trenera Kaczmarka. Gole, jak ten przewrotką w meczu z Lechem, pretendują do najładniejszego w sezonie. Oprócz bramek potrafi też zwrócić uwagę na siebie takim zachowaniem jak w meczu z Koroną. Wykonując stójkę na rękach, próbował zablokować rzut wolny. Szkopuł w tym, że Traore nie złożył jeszcze podpisu na nowym kontrakcie. Lechia zaoferowała mu podwojenie zarobków, które wynoszą obecnie 12 tysięcy euro miesięcznie.

Zbigniew MROZIŃSKI, Kazimierz OLESZEK

Całość opublikowana została także w najnowszym wydaniu tygodnika Piłka Nożna

Możliwość komentowania została wyłączona.