Polska Reprezentacja Polski

07.10.2014 10:30

Piszczek dla PN: Stać nas na sprawienie niespodzianki

Od rozpoczęcia obecnego sezonu obrońca Borussii Dortmund ustabilizował formę i zbliżył się do najwyższego prezentowanego wcześniej poziomu. Nie jest jednak do końca zadowolony. I to nawet z dwóch powodów. Po pierwsze: BVB traciła dotąd za dużo goli i zbyt często przegrywała w obecnym sezonie w Bundeslidze. A po drugie: ze względu na problemy mięśniowe opuścił kwalifikacyjne spotkanie w reprezentacji Polski przeciw Gibraltarowi oraz mecz Ligi Mistrzów, w którym przeciwnikiem zespołu z Signal Iduna Park był Arsenal Londyn. Łukasz Piszczek ma jednak przekonanie, że po potyczce z Niemcami o punkty w eliminacjach Euro 2016 uczucie niedosytu wreszcie ustąpi.

ROZMAWIAŁ ADAM GODLEWSKI
Wywiad został przeprowadzony 3.10.2014 r.

Sugerując się tylko wynikami osiągniętymi w Bundeslidze i Lidze Mistrzów przez Borussię, można odnieść wrażenie, że głównym celem BVB na obecny sezon są rozgrywki europejskie. Tak jest rzeczywiście?
Nie. Zdecydowanym priorytetem jest obrona miejsca na podium w Bundeslidze – stanowczo twierdzi Piszczek (na zdjęciu). – W Champions League rozegraliśmy dotąd tylko dwa mecze, fakt, że oba bardzo udane i zwycięskie, natomiast w krajowych rozgrywkach aż sześć i pewnie także dlatego wyniki były bardziej zróżnicowane. Choć prawdą jest też, że spotkania ligowe od początku sezonu specjalnie nam nie wychodziły. Brakowało stabilizacji, zwłaszcza w grze obronnej, dlatego wszyscy mieliśmy nadzieję, że od pierwszej październikowej soboty wszystko wreszcie wróci do normy (ostatecznie BVB doznała jednak czwartej porażki sezonie, tym razem z HSV 0:1 – przyp. red).

A może po prostu faza grupowa Champions League to obecnie mniejsze wyzwanie dla Borussii niż rywalizacja w Bundeslidze?
To zbyt daleko posunięta teza. Odnoszę wrażenie, że po prostu rywale z Bundesligi obserwując nas na co dzień znacznie lepiej rozpracowali sposób gry BVB. W Niemczech wszyscy doskonale wiedzą, że przez większą część spotkania staramy się utrzymywać przy piłce, więc nastawiają się głównie na kontrataki. Niestety, większość szybkich akcji wyprowadzanych przez przeciwników w początkowych sześciu meczach była skuteczna. Także dlatego, że popełnialiśmy bardzo dużo błędów w destrukcji, co skutkowało utratą jedenastu goli. Na aż tak duże straty klasowy zespół nie ma prawa sobie pozwolić.

W większości były to błędy indywidualne, które na poziomie, na który wskoczyła Borussia, nie powinny mieć miejsca.
Trudno z tym polemizować, ale przecież prawie wszystkich tych pomyłek można było uniknąć, gdyby bramkowe akcje rywali zostały wcześniej przerwane. To wcale nie banał, że piłka jest grą błędów, tylko naprawdę rzadko się zdarza, żeby niemal sto procent pomyłek było wykorzystywanych przez przeciwników. Nie tylko ja mam nadzieję, że limit fartu został już przez naszych konkurentów wykorzystany i od najbliższej kolejki będą mniej skuteczni.

Nie dostrzega pan problemu także w grze ataku? W sześciu seriach napastnicy zdobyli tylko 9 goli, co przełożyło się na raptem dwie wygrane.
Uważam, że to nie jest zły dorobek, wydaje mi się, że do przodu graliśmy od początku na zwykłym dla siebie poziomie. Sytuacji wykreowaliśmy zresztą znacznie więcej niż padło goli, więc nie w tym aspekcie upatrywałbym największej bolączki Borussii. Będę się upierał, że zwycięstwa buduje się stabilną obroną. 11 straconych goli w początkowej fazie sezonu ligowego to zdecydowanie za dużo, będę się tego trzymał.

I naprawdę nie podziela pan opinii, że Ciro Immobile i Adrian Ramos nie zdołali dotąd zastąpić Roberta Lewandowskiego?
W każdej drużynie po wymianie napastników pojawia się kłopot z bezproblemowym wkomponowaniem ich do pierwszej linii. Każdy zespół gra nieco inaczej, więc nauka nowego systemu wymaga trochę czasu. Wydaje mi się jednak, że Immobile i Ramos dość szybko przyswajają sobie reguły gry obowiązujące w BVB. Nawet w porównaniu z Robertem, choć absolutnie nie chcę go krytykować, który po przeprowadzce do Monachium także potrzebował sporo czasu, żeby poznać styl Bayernu i dopasować się do niego.

Która z trzech porażek bolała najbardziej – z nieco niżej notowanym FC Mainz czy jednak w derby z Schalke?
Zdecydowanie przegrana w Gelsenkirchen, bo była nieprzyjemna nie tylko dla zespołu, ale i kibiców, którzy do derbowego starcia w Zagłębiu Ruhry podchodzą bardzo prestiżowo. Schalke przeważało tylko na początku spotkania, gole zdobyło po stałych fragmentach, ale to słabe pocieszenie. Trzeba będzie skarcić lokalnego rywala w rewanżu, sami ustawiliśmy się w takim przymusie.

Właściwie to powinienem zacząć rozmowę od pytania o pańskie zdrowie, gdyż ostatnio nie zawsze dopisywało. Przez problemy mięśniowe nie wystąpił pan w meczu z Gibraltarem w kwalifikacjach Euro 2016.
Akurat tak się złożyło, zresztą przez delikatne problemy mięśniowe nie zagrałem też z Arsenalem Londyn w Lidze Mistrzów. Po konsultacjach z lekarzami uznałem w obu przypadkach, że nie ma sensu ryzykować. Jestem na tyle dojrzałym zawodnikiem, że nie mam problemu, aby powiedzieć, iż nie czuję się na siłach, żeby grać. To nie były poważne dolegliwości, ale lepiej było odpuścić. Na kondycję generalnie nie narzekam, po ostatnim, bardzo solidnym okresie przygotowawczym wreszcie zacząłem wracać do formy sprzed kontuzji. Myślę, że efekty będą wkrótce widoczne dla wszystkich.

A to do tej pory nie były? Znów, jak przed kontuzją, operacją i długą rehabilitacją, zalicza pan ważne asysty.
Jestem od tego, żeby asystować. Na tym polega moja praca.

Nie wątpię, tyle że w obecnym sezonie arsenał pańskich zagrań wydaje się bardziej zróżnicowany. Wcześniej dośrodkowywał pan skutecznie głównie spod linii, teraz kluczowe podania udaje się panu zagrywać także ze środka pola.
Akurat tak to się poukładało w ostatnich spotkaniach, a wynikało głównie z tego, że jeszcze z żadnym innym kolegą z Borussii nie rozumiem się tak jak z Kubą, który jest moim przyjacielem, ale przede wszystkim pomocnikiem, który umiał wykorzystywać moje ofensywne wyjścia z linii obrony. Niestety, już właściwie od roku nie mieliśmy okazji pograć razem, najpierw z powodu mojej kontuzji, a potem jego. Dlatego gra zespołu trochę się zmieniła. Tyle że ja wciąż bardzo lubię biegać do linii końcowej i stamtąd dośrodkowywać, nie tracę więc nadziei, że jeszcze kilka firmowych akcji – i to już niedługo – z Kubą przeprowadzimy. Na dziś Borussia gra jednak nieco inaczej, i musiałem dostosować się do zmodyfikowanego systemu.

Kiedy Błaszczykowski wróci do zajęć z pełnym obciążeniem?
Z tego co słyszałem, już w najbliższej przerwie na mecze reprezentacji. Wówczas powinien już normalnie trenować, ale trudno mi wypowiadać się na ten temat, ponieważ tak naprawdę Kuba wraz z naszym klubowym lekarzem na bieżąco reagują na stan jego samopoczucia i z dnia na dzień ustalają indywidualny plan. I właśnie tak to powinno wyglądać, bo dla rehabilitującego się zawodnika ten okres jest naprawdę bardzo ciężki.

Był pan rozczarowany, że powrót do pełni sił i wysokiej formy trwał w pańskim przypadku tak długo?
Każdy kontuzjowany zawodnik chciałby wyleczyć się i wrócić do gry jak najszybciej. Tyle że w praktyce to wcale nie okazuje się takie proste, dobre chęci po prostu nie wystarczają. Przecież żeby osiągnąć poziom sprzed operacji, pracowałem w Bundeslidze trzy, a może nawet cztery sezony. Logiczne więc było, iż – zwłaszcza zawodnikowi na mojej pozycji – nie uda się wrócić z dnia na dzień do topowej formy. Zaczynałem praktycznie od zera po kontuzji, wiosną brakowało mi takiej fizycznej podbudowy, jaką wykonałem teraz w letnim okresie przygotowawczym. Dlatego dopiero teraz zbliżam się do poziomu sprzed operacji.

Zbliża się pan, czy już osiągnął optymalny pułap?
To w sumie nie mnie oceniać, każdy kolejny mecz zweryfikuje zresztą jakąkolwiek wygłoszoną przeze mnie opinię. Przecież tuż przed operacją też niektóre spotkania wychodziły mi super, a inne tylko średnio. Być może teraz jestem nawet regularniejszy, bo poniżej pewnego poziomu w obecnym sezonie już raczej nie schodzę.

Kiedyś bodaj Juergen Klinsmann powiedział, że jak profesjonalny 30-letni piłkarz budzi się rano i nic go nie boli, to znaczny, że coś z nim jest nie w porządku. Pan zbliża się do tej magicznej granicy wieku…
… i mogę w pełni potwierdzić zacytowane słowa. Futbol, zresztą w ogóle każdy profesjonalny sport, to ciężka robota. Nie narzekam, nie czuję się też staro, ale mam pełną świadomość, że aby utrzymać się na topie, trzeba włożyć naprawdę dużo wysiłku. I z biegiem lat coraz bardziej odczuwa się trudy walki. Kilka lat temu w pełni regenerowałem się w ciągu 24 godzin po meczu, a dziś potrzebuję dwóch dni, żeby wrócić do stanu używalności. Zresztą jak patrzę na kolegów w szatni, to u każdego podwyższony przebieg daje o sobie znać. Bez wyjątku. Właśnie z tego względu w klubach zatrudniani są fizjoterapeuci, którzy mają za zadanie stawiać nas na nogi.

Odczuwa pan szczególne emocje słysząc nazwy FC Barcelona, ewentualnie Juventus Turyn?
Nie. A powinienem?

Z tymi wielkimi klubami był pan łączony w minionym okienku transferowym.
Nie chcę komentować transferowych spekulacji.

Czemu? To chyba przyjemne, że jest się wymienianym w gronie kandydatów do największych światowych firm?
Zgadza się, jest rzeczywiście przyjemne. Ale nie podniecam się podobnymi newsami.

Nie zaprzeczy pan jednak, że wskoczył na wyższą półkę i przynajmniej w jakimś sensie stał się piłkarskim celebrytą. Po udzieleniu wizerunku Oplowi, zgłosiły się do pana duża polska firma i globalny producent sprzętu, który chciał wyrwać pana ze stajni Nike. Dobrych mam informatorów?
Po pierwsze nie czuję się nawet w ułamku celebrytą. Bankiety mnie nie interesują, nie bywam na żadnych imprezach. Wyjątek mógłbym zrobić jedynie dla Nike, z którym wiąże mnie kontrakt sponsorski. Bo obliguje mnie do tego zapis w umowie.

A zaprzeczy pan, że niedawno dostał oferty od Pumy i polskiego potentata z branży budowlanej, aby reklamować ich produkty?
Nie mogę ujawnić, czy i z kim podejmowałem rozmowy. I jak przebiegały. To zawsze pozostaje tajemnicą handlową.

To proszę opowiedzieć o nastawieniu do meczu z Niemcami. Ostatnie dwa mecze z tym rywalem z różnych względów pana ominęły…
… ale grałem przeciw zespołowi Joachima Loewa podczas finałów Euro 2008. Co prawda tylko 20 minut, ale to też zawsze coś. Inna sprawa, że zbliżający się mecz będzie miał zupełnie inny wymiar. Nie tylko dlatego, że zmierzymy się z aktualnymi mistrzami świata, a stawką będą punkty w kwalifikacjach turnieju, na który koniecznie chcemy się zakwalifikować. Dla mnie i innych zawodników z Bundesligi, spotkanie będzie szczególne właśnie dlatego, że zechcemy z poniesionym czołem wrócić do klubów. To dodatkowy pozytywny bodziec, aby powalczyć o wygraną. I wreszcie udowodnić, że Polska może być lepsza.

Wierzy pan, że to możliwe? Przecież nigdy dotąd nie wygraliśmy z Niemcami. Nawet w najlepszym dla reprezentacji Polski okresie.
To dobry moment na przełamanie. Niemiecki zespół jest w przebudowie, kilku zawodników zakończyło reprezentacyjne kariery po wywalczeniu złotych medali w Brazylii. Więc jeśli mamy wreszcie kiedyś wygrać, to dlaczego nie teraz? Potrzebujemy kluczowego spotkania, które pozwoli drużynie uwierzyć we własną siłę. Przecież jeżeli popatrzymy na personalia, na kluby, w których gramy, to wydaje się, że powinniśmy tworzyć mocniejszy zespół niż wskazują na to wyniki z ostatnich lat. A już na pewno taki, który stać na sprawienie niespodzianki nawet w starciu z mistrzami świata. Na każdym zgrupowaniu ćwiczymy zarówno zgranie, jak i nowe warianty rozegrania akcji. Po to, żeby w końcu wszystko wypaliło. Wierzę, że ten czas właśnie nadchodzi.

Rozmawiał pan z klubowymi kolegami na temat spotkania na Stadionie Narodowym, w którym staniecie po przeciwnych stronach?
Oczywiście, trochę pożartowaliśmy. Śmiałem się, że generalnie boją się wyprawy do Warszawy. Wymiana zdań, mimo że wesoła, była na tyle ostra, że zapewne zostanę ze swoich słów rozliczony po powrocie do Dortmundu. Również dlatego bardzo mi zależy, aby po dobrej grze zachować wyłącznie przyjemne wspomnienia z meczu z Niemcami.

Zawodnicy BVB odgryźli się panu jakoś?
Oczywiście. Ale w jaki sposób – niech to pozostanie tajemnicą szatni.

Podobał się panu mecz z Gibraltarem?
To nie było spotkanie z gatunku tych, które mają komukolwiek przypaść do gustu. Musieliśmy wygrać i tak się stało. Ktoś powie, że 7:0 w starciu z półprofesjonanym zespołem to żaden wyczyn. OK, ale strzelenie tylu goli nawet nisko notowanemu zespołowi wcale nie jest proste. Tymczasem naszej drużynie, ja akurat nie zagrałem z powodu kłopotów z mięśniami, przyszło to nadzywczaj łatwo. I nie wzięło się z niczego. Zazwyczaj w takich spotkaniach ostra walka trwa do pierwszego gola, którego potrafiliśmy wbić bardzo szybko. A w drugiej połowie koledzy tylko dokończyli dzieło. Teraz to już jednak historia, bo Niemcy są z zupełnie innej półki. To oni będą się martwić, aby nas nie zlekceważyć, tak jak my musieliśmy pamiętać, aby z odpowiednim szacunkiem podejść do rywalizacji z Gibraltarem. I z każdą upływającą minutą, gdy nie zdobędą gola, presja powinna w nich narastać, to oni wtedy zaczną mieć problem. Tak to w każdym razie sobie wyobrażam.

A nie martwi pana, że zarówno w meczach z Litwą, jak i Gibraltarem reprezentacja Polski właściwie napędzała się dopiero po przerwie?
To żaden powód do zmartwienia, gorzej byłoby przecież, gdyby w ogóle nie udało się rozpędzić i zdobyć goli po zmianie stron. A dzięki temu wiemy, że trzeba grać cierpliwie, co może być bardzo przydatne w spotkaniu z Niemcami. Przecież oni dopiero budują nowy zespół. Nawet po rezygnacji kilku najbardziej doświadczonych zawodników wartość zespołu Joachima Loewa nie spadnie, bo na ich miejsce wskoczą równie klasowi piłkarze, ale nawet tacy potrzebują czasu na zgranie. Choć pewnie mniej niż inni. Mam w każdym razie nadzieję, że nie stanie się to jeszcze w meczu z Polską. Zresztą co ja mówię – nie o to chodzi, że mam nadzieję. Po prostu zrobimy wszystko, aby przeszkodzić w tym mistrzom świata.

Widział pan mecze Niemców rozegrane już po mundialu?
Z Argentyną przegrali sromotnie, z kolei z ustawioną bardzo głęboko i mądrze broniącą się Szkocją męczyli się okrutnie. Momentami odbijali się od brytyjskiej ściany, ale na koniec – mimo że wyraźnie im nie szło – wygrali. Co też musimy wziąć pod uwagę przygotowując się do rywalizacji na Stadionie Narodowym. To że grają niezwykle konsekwentnie.

Szykujecie gościom taktyczną niespodziankę?
Cóż byłaby to za niespodzianka, gdybym teraz zaczął o tym opowiadać? Przygotowanie odpowiedniej taktyki leży w gestii trenera, a moją rolą jest jak najlepsza realizacja przygotowanych założeń.

Potwierdzi pan jednak, że przed spotkaniem z Gibraltarem ćwiczyliście już zupełnie inny schemat wyjściowego ustawienia na Niemcy?
Bez komentarza.

Czego zatem życzyć panu i kolegom w najbliższą sobotę?
Oczywiście – zwycięstwa! Wyjdziemy na boisko z nastawieniem, żeby wygrać. Nie będziemy kombinować, oszczędzać się w spotkaniu z Niemcami, aby zachować siły na rywalizację ze Szkocją. Bo i takie podpowiedzi usłyszałem gdzieś w polskich mediach. Taka strategia byłaby bezsensowna i absolutnie nie do przyjęcia przez zespół. W meczu z każdym rywalem, zwłaszcza u siebie, mamy obowiązek walczyć o trzy punkty. I powalczymy! Tyle na pewno mogę obiecać.

Wywiad został opublikowany także w najnowszym numerze tygodnika Piłka Nożna!

Możliwość komentowania została wyłączona.