Patrick Bamford na salonach

GRZEGORZ GARBACIK

Powrót Leeds United na najwyższy poziom rozgrywkowy w Anglii był bardzo szeroko komentowany, stając się jednym z głównych motywów przewodnich przedsezonowych prognoz i spekulacji. Jednym z najczęściej zadawanych pytań było to, kto w ekipie Pawi będzie zdobywał bramki i dlaczego nie będzie to Bamford. Nie wierzyli w niego fani, wątpiły media. Tylko Bielsa widział w nim spory potencjał.

DEMONY PRZESZŁOŚCI
Kiedy tuż przed startem nowej kampanii serwis talkSPORT przygotował ankietę dotyczącą tego, czy Bamford poradzi sobie w elicie, z odpowiedzią pospieszył sam zainteresowany, który dał jasno do zrozumienia, że jest już znudzony bezustannym kwestionowaniem jego umiejętności. Krytyczne spojrzenie nie wzięło się jednak znikąd, ponieważ wcześniejsze sezony nie były w wykonaniu piłkarza Leeds zbyt okazałe. W rozgrywkach 2018-19, kiedy Pawie przegrały awans na ostatniej prostej, strzelił dziesięć goli, a chociaż rok później było ich już szesnaście, nadal można było mieć wątpliwości, czy to materiał na pierwszą strzelbę Leeds w Premier League. 

Sceptyczne nastawienie do urodzonego w Grantham zawodnika było również pokłosiem jego wcześniejszych przygód z najwyższą klasą, od której odbijał się z wielkim hukiem. Tak było w Burnley, Crystal Palace, Norwich City i Middlesbrough, gdzie rozegrał łącznie 27 spotkań, zdobywając w nich zaledwie jedną bramkę. Także procent wykorzystywanych przez niego szans w Championship nakazywał zakładać, że Bielsa sprowadzi do klubu nowego napastnika. I dokładnie tak się stało, 30 milionów euro wydanych na Rodrigo skłaniało z kolei do postawienia tezy, że Hiszpan będzie nową dziewiątką na Elland Road.

PRZEMIANA
To jednak Bamford zaczął nowy sezon w podstawowym składzie, a kiedy wyrównał osiemnastoletni rekord Marka Viduki, który strzelał dla Leeds gole w czterech kolejnych meczach wyjazdowych Premier League, zrobiło się o nim głośno. Zawodzący do tej pory napastnik przeobraził się w skutecznego killera, z zimną krwią wykorzystywał praktycznie wszystkie okazje wykreowane przez kolegów. Wierny żołnierz Bielsy spłacał kredyt zaufania, a kiedy w starciu z Aston Villą zapisał na koncie hat-trick, niemal w pojedynkę odprawiając z kwitkiem przeciwnika, zaczęto spekulować, czy nie powinien… otrzymać powołania do reprezentacji. 

Bamford nie ma wątpliwości, że dobra forma jest pokłosiem dwóch zmiennych. Po pierwsze, perfekcyjnego przygotowania fizycznego. – U Bielsy pracujemy bardzo ciężko. Nigdy nie byłem tak dobrze przygotowany pod względem fizycznym. To samo dotyczy reszty chłopaków – powiedział w rozmowie z talkSPORT. – Nawet podczas lockdownu ćwiczenia były prowadzone w taki sposób, byśmy wybiegali równowartość około 12 kilometrów, które zwyczajowo pokonujemy w trakcie meczów.

Drugi ważny aspekt to skrajne zaufanie ze strony menedżera, co zresztą w zespole Bielsy jest jednym z fundamentów. Argentyńczyk ma niebywałą zdolność dostrzegania w piłkarzach tego, czego inni nie widzą – najlepszym przykładem jest Mateusz Klich. Podobnie sprawy mają się z Bamfordem, który w ubiegłym sezonie zmarnował ponad 20 szans pod bramką rywala, ale niezmiennie daje gwarancję tego, że będzie je stwarzał. W poprzednich rozgrywkach dało mu to aż 3,25 strzału na mecz. 

W tym sezonie, kiedy skuteczność napastnika jest dużo wyższa, aż 12 z 72 oddanych przez niego uderzeń na bramkę rywala (31 celnych!) znalazło drogę do siatki, co daje 12,22 przy statystyce expected goals (oczekiwane gole). To niezwykła przemiana, szczególnie, że po awansie do Premier League poziom trudności poszedł w górę. Co więcej, Bamford okrasił dorobek czterema asystami, a pod polem karnym daje kolegom przynajmniej kilka możliwości rozegrania akcji, nie spełnia wyłącznie roli czekającego na końcowe podanie. – Martwiłbym się, gdyby mój snajper nie dochodził podczas meczów do okazji bramkowych. Tymczasem Patrick właściwie w każdym spotkaniu ma cztery lub pięć szans strzeleckich – mówił Bielsa.

TAKI UŁOŻONY
Dla 27-latka wejście w buty egzekutora i jednego z najlepszych strzelców Premier League pozwoliło mu również na zmierzenie się z innym stereotypem. Przez wiele lat panowało bowiem przekonanie, że jako dobrze ułożony i porządnie wykształcony chłopak, Anglik nie zrobi wielkiej kariery. Ani propozycja studiowania na Harvardzie, ani płynna znajomość kilku języków, ani umiejętność gry na pianinie, wiolonczeli, saksofonie i gitarze nie były jednak dla Bamforda przeszkodą, by wdrapać się na futbolowy szczyt. Poboczne talenty świadczą jedynie o tym, że ma głowę na karku, dla każdego piłkarza przygoda z piłką nożną jest ograniczona w czasie, ale Bamforda nie ogranicza w żadnej mierze.

W 2018 roku „Yorkshire Evening Post” określił go mianem „kogoś, kto w niczym nie przypominam typowego piłkarza”. Nie oznacza to, że większość graczy ma problem z dodaniem dwóch do dwóch i z ledwością posługuje się rodzimym językiem, ale kontrast pomiędzy Bamfordem i resztą jest pod tym względem spory. Tym większy, że oprócz grania dla kolegów z drużyny pięknych kantat i fug Jana Sebastiana Bacha, dorzucił do repertuaru także koncerty odgrywane na boisku.

TEKST UKAZAŁ SIĘ W TYGODNIKU PIŁKA NOŻNA 7/2021