fot. Pawel Andrachiewicz/PressFocus

Polska Reprezentacja Polski

06.10.2026 01:04

Jan Urban i reprezentacja Polski. Czy ta współpraca ma jeszcze sens?

Posada Jana Urbana zdaje się być bardzo niepewna. Zaledwie 4 punkty w 4 meczach tej edycji Ligi Narodów mogą stanowić wystarczający powód do zwolnienia. Jaka jego będzie przyszłość?

Adam Mogielski

Reprezentacja Polski rozegrała czwarty, ostatni mecz tego dłuższego niż zazwyczaj zgrupowania. Podopieczni Jana Urbana znajdują się na 3. miejscu w tabeli po 4. kolejkach fazy grupowej Ligi Narodów. Biało-Czerwoni nie wykorzystali szansy na rewanż na Bośniakach, którzy urwali nam punkty za sprawą bezbramkowego remisu na Stadionie Narodowym w Warszawie. Tym razem przegraliśmy 0:1 w delegacji. Podczas tego zgrupowania pokonaliśmy także Rumunię 6:0 i przegraliśmy ze Szwecją 1:3.

Co oczywiste, w sieci rozgorzała się dyskusja na temat pozostania na stanowisku Jana Urbana. Pierwszy z obozów nie widzi sensu kontynuowania współpracy z tym doświadczonym szkoleniowcem. Drugi zaś uważa, że kolejna zmiana selekcjonera nie przyniesie nic dobrego, a samemu Urbanowi należy dać czas i przestrzeń do pracy z drużyną narodową.

Kiedy Jan Urban zostawał selekcjonerem reprezentacji, postawiony przed nim cel był niezwykle jasny i klarowny. Był nim awans na Mistrzostwa Świata w Stanach Zjednoczonych, Kanadzie i Meksyku i wiemy, że na turniej ten ostatecznie nie pojechaliśmy. Mecz o awans na mundial ze Szwedami był dla Urbana dopiero 8. meczem w tej roli, a porażka ta jego pierwszą.

Tym, dzięki czemu nikt wówczas nie myślał o jego zwolnieniu i szukaniu kolejnego selekcjonera, były wyniki. Wygrywaliśmy ze słabszymi na papierze drużynami i dwukrotnie zremisowaliśmy z Holendrami. Niepowodzenie w tym jednym (niestety, tym najważniejszym) meczu nie przysłoniło rezultatów osiągniętych w pozostałych spotkaniach. Styl gry prezentowany przez kadrę Urbana nie był jej najmocniejszą stroną, ale nie nawiązywał zarazem do reprezentacji Czesława Michniewicza. Nie był także przeszkodą do wygrywania spotkań nawet wtedy, kiedy Biało-Czerwoni wyraźnie mieli gorszy dzień. Było tak na przykład w wyjazdowym meczu z Maltą (3:2).

Po marcowym zgrupowaniu natomiast przestały się zgadzać wyniki. I nie mowa tutaj o dwóch, trzech nieudanych meczach. W sześciu ostatnich meczach reprezentacja Polski wygrała zaledwie raz, z Rumunią. Przegrywała z Ukrainą i Szwecją, nie potrafiła pokonać Nigerii, zdobyła zaledwie punkt w dwumeczu z Bośnią i Hercegowiną. Urban stracił więc bardzo ważny argument stojący po jego stronie.

Gdyby jednak w jakiś niecodzienny sposób gra reprezentacji odmieniła się tak, że wraz ze słabymi wynikami na tapet rzucałaby się piękna gra Polaków zwyczajnie nie mających szczęścia pod bramką rywali, którzy z kolei do siatki pakowali wszystko, co tylko mieli – to byłoby do wybaczenia. Tak jednak nie jest i nie może przysłonić tego fakt okazałego zwycięstwa z Rumunią.

Z Rumunią, która przez większość część meczu na Stadionie Narodowym grała w niedowadze, a do momentu wykluczenia Dragusina przeważała i oddawała celne strzały, w przeciwieństwie do nas. Odejmując te niemal 70 minut z bilansu zgrupowania, przez około 300 rozegranych minut zdobyliśmy zaledwie jedną bramkę (!) w meczu ze Szwedami.

Ofensywny marazm to nie kwestia starzejącego się Lewandowskiego. Mamy problemy z atakowaniem środkiem, wyłączając indywidualne rajdy Piotra Zielińskiego. Nie potrafimy efektywnie wykorzystywać stałych fragmentów gry i regularnie tworzyć po nich zagrożenia. Naszą główną siłą są skrzydła i to przez nie nie jesteśmy z przodu absolutnie bezzębni. W dwumeczu z Bośniakami oddaliśmy łącznie 32 strzały. Jednak co z tego, skoro żaden z nich nie znalazł drogi do siatki? Szwedzi w meczu z nami oddali 12 strzałów i zdobyli 3 bramki. Strzał z rzutu karnego był zaś jedynym celnym uderzeniem Bośniaków w wyjazdowym, rewanżowym spotkaniu.

Do reprezentacyjnych drzwi śmiało pukają nowe nazwiska. Największym wygranym tego zgrupowania bez cienia wątpliwości jest Wiktor Nowak. Dobrze zaprezentował się także Kacper Potulski, a pierwsze minuty w narodowych barwach zanotował także Marcel Reguła. Wskutek poważnej kontuzji Kamila Grabary i starzejącego się Łukasza Skorupskiego trzeba wybrać nową jedynkę między słupkami i na ten moment rywalizację tę wygrywa Marcin Bułka. Trzeba też wykorzystać pełnię potencjału naszych narodowych, piłkarskich skarbów w osobach Oskara Pietuszewskiego czy Bartosza Mazurka. W ich rozwoju nie pomagają powołania na przykład Przemysława Wiśniewskiego, przez którego do reprezentacji U-21 został ostatecznie zesłany Wojciech Mońka.

Nietrafiony jest także argument o tym, że selekcjoner musi długo pracować na swój sukces. Historyczny, założycielski mecz legendarnej już kadry Adama Nawałki, w którym Polacy pokonali Niemców 2:0, był jego 9. meczem w roli selekcjonera reprezentacji. 3 spotkania wcześniej z tymi samymi Niemcami bezbramkowo zremisowaliśmy na wyjeździe. Jan Urban prowadził natomiast kadrę już w 14 spotkaniach.

Jeśli zmieniać selekcjonera, to kiedy, jak nie teraz? Czekają nas dwa spotkania w Lidze Narodów oraz baraże o awans lub o spadek z Dywizji B. Jeśli Urban zostanie, a do końca Ligi Narodów zdobędzie, odpukać, przykładowo trzy punkty (o ile nie mniej!), to selekcjonera zmienimy na sam start eliminacji do Mistrzostw Europy?

Label

Imię*

E-mail*

Label

Imię*

E-mail*

0 komentarzy

najstarszy

najnowszy oceniany