Polska Ekstraklasa

12.11.2014 07:50

Badia dla PN: Legia dałaby radę w Primera Division

Przyjemna w odbiorze gra Piasta Gliwice jest taka również dlatego, że w zespole występuje kilku Hiszpanów. Wnieśli do drużyny swoją kulturę piłkarską, swoje futbolowe maniery i przyzwyczajenia. Oglądając ich na tle polskich ligowców, widać jak na dłoni, jak mocno różni się szkolenie młodych zawodników w Polsce i za Pirenejami. Przybysze inaczej przyjmują piłkę, inaczej ją prowadzą, inaczej myślą na boisku. W dodatku, grając razem, czują się swobodniej, łatwiej przychodzi im decydować się na kombinacyjne, wymagające zrozumienia akcje. A trener, też przecież Hiszpan, im na takie pozwala, oczywiście w granicach taktyki opracowanej dla zespołu. Jednym z owych gliwickich Hiszpanów jest Gerard Badia, choć Hiszpanem może nazywać go nie uchodzi, gdyż pochodzi z Katalonii.

ROZMAWIAŁ LESZEK ORŁOWSKI

Badia jest w Polsce od początku 2014 roku. Powoli zdobywa sobie uznanie. Wcześniej nie grał nigdy na najwyższym poziomie ligowym, więc może dlatego polski futbol, często przez nas poniewierany, postrzega i chłonie z zaskakującym entuzjazmem.

Było coś niezwykłego w początkach pana piłkarskiej kariery?
Nie. Wszystko toczyło się normalnie. Pochodzę z miasteczka Horta de San Juan w Katalonii, w okolicach Tarragony. Kiedy okazało się, że nieźle wychodzi mi kopanie piłki, zgłoszony zostałem do klubu z oddalonej o pół godziny jazdy Tortosy – opowiada Badia (na zdjęciu). – Potem zaczęło się mozolne przebijanie w górę. Liga Tercera, czyli de facto czwarta, potem Segunda B, czyli trzecia, wreszcie Segunda A w Guadalajarze. Kiedy w następnym klubie, Noja, zaczęły się straszliwe kłopoty finansowe, przestano nam płacić, stanąłem na rozdrożu: grać dalej czy zająć się czymś innym.

Kto był pana idolem w dzieciństwie?
Zdecydowanie Zinedine Zidane. To najlepszy piłkarz, jakiego kiedykolwiek widziałem. Zachwycał mnie. Grał z gracją i maestrią, poruszał się po boisku płynnie jak statek po morzu. Zostałem piłkarzem, by być jak on. Ale szybko się zorientowałem, że nie mam nawet o tym co marzyć. Nie wypadało mi nawet mówić, że się na nim wzoruję. Zresztą, zostałem skierowany na inną pozycję.

(…)

W pana kraju publiczność nie dopinguje tak jak w Polsce, prawda?
Jak najbardziej! W Hiszpanii przychodzi na mecze więcej kibiców niż tutaj, ale zachowują się zupełnie inaczej. W Polsce jak jest pięć tysięcy ludzi na meczu, to robią taki hałas, tak dopingują, jak 30 tysięcy u nas. Na trybunach czasami pustki, a czuje się, jakby się grało przy pełnych. Wystarczy zamknąć oczy. Tak jest wszędzie, a nie tylko w jednym czy drugim mieście. To nieprawdopodobne. Grając tutaj, można, dzięki widzom właśnie, poczuć się prawdziwym piłkarzem.

Powiedział pan: wszystkie kwestie pozapiłkarskie. Czy to znaczy, że poziom futbolu w ekstraklasie porównałby pan raczej do poziomu Segunda B niż Segunda A?
W żadnym wypadku. Myślę, że Legia Warszawa po krótkim okresie adaptacji mogłaby być wysoko nawet w tabeli Primera Division. A jeszcze ze cztery-pięć drużyn powalczyłoby w niej, nie bez szans na utrzymanie. Reszta prezentuje poziom Segunda A. W Polsce, uważam, gra się na poziomie wyższym, niż myślą ludzie w innych krajach. Macie wymagającą, ciekawą ligę, tylko trzeba na nią spojrzeć bez uprzedzeń.

(…)

Cały artykuł w najnowszym numerze tygodnika Piłka Nożna! Już w kioskach!

Możliwość komentowania została wyłączona.