Polska Reprezentacja Polski

13.05.2020 10:10

100 najlepszych Polaków XXI wieku (60-41)

Problemu nie było tylko z pierwszym miejscem, a potem im dalej w las, tym sporów więcej – co do kryteriów, jak i konkretnych zawodników. Kiedy przyszło do skreślania nazwisk i domykania setki, uratowała nas izolacja zapewniająca bezpieczne oddalenie od siebie.

W naszym rankingu nie mogło zabraknąć miejsca dla Sebastiana Mili (fot. Łukasz Skwiot)

Zacznijmy od wspomnianych zasad, których na dobrą sprawę właściwie nie było, poza jednym i najważniejszym założeniem – okresem ocenianym był XXI wiek, a więc od 2001 roku do dziś. Każdy z autorów ułożył własną listę, każdy kierował się własnymi odczuciami – jeden stawiał głównie na dorobek w reprezentacji Polski, dla innego najważniejsze były występy w poważnych, zachodnich ligach. W każdym razie ostateczna lista była wypadkową trzech wstępnych. Nie zdecydowaliśmy się na skrupulatne liczenie pucharów, ale z drugiej strony samo wrażenie artystyczne mogło okazać się zgubne. 

Konieczność wyważenia wszystkich czynników mogących wpływać na kolejność – była zatem najtrudniejsza. Trudniejsza nawet od redukcji listy do stu nazwisk, a nie zmieścili się – między innymi – Łukasz Garguła, Bartosz Kapustka, Wojciech Kowalczyk, Adam Ledwoń, Grzegorz Szamotulski, Grzegorz Wojtkowiak, Krzysztof Ratajczyk, Jacek Dembiński, Tomasz Wieszczycki, Dawid Kownacki, Maciej Murawski, Maciej Sadlok, Sebastian Boenisch, Adam Matuszczyk czy Damien Perquis. Zresztą długo by wymieniać. 

Natomiast trzy ostatnie nazwiska na liście odrzuconych wymagają osobnego wyjaśnienia. Otóż w dyskusji padł głos, że skoro reprezentowali Polskę, to należy wszystkich tych, którzy nawet jeśli w kraju się nie urodzili, lecz potem z powodzeniem wystarali o paszport, koniecznie brać pod uwagę. Głos niegłupi, bo skoro może być Emmanuel Olisadebe, to dlaczego nie Ludovic Obraniak? Jedna wszakże ważna informacja – staraliśmy się zwracać uwagę w przypadku tych zawodników na to, co osiągnęli w futbolu, jaki poziom prezentowali, przede wszystkim już po otrzymaniu obywatelstwa i debiucie w koszulce z orzełkiem.

Czytaj więcej: 100 najlepszych Polaków XXI wieku (80-61) – KLIKNIJ!

Czytaj więcej: 100 najlepszych Polaków XXI wieku (100-81) – KLIKNIJ!

(…)

60. Marek Zieńczuk. Ligowiec Roku 2007. I to mówi właściwie o nim wszystko. Lewa noga na znakomitym poziomie, ale starczyła tylko na polską ligę. Za to jak starczyła! Amica, Wisła, Ruch – wszędzie po kilka ładnych lat, wszędzie należał do najlepszych. Rasowy boczny pomocnik.

59. Marcin Robak. Wciąż, mimo 38 lat na karku, gra. Co prawda tylko w II lidze, ale strzela z identyczną skutecznością jak czynił to w Ekstraklasie. Ponad 100 bramek w tejże, zdecydowana większość po trzydziestce. Król strzelców I ligi, dwukrotny Ekstraklasy. Zawód: egzekutor.

58. Wojciech Kowalewski. Jego pech polegał na tym, że rywalizował o miejsce w Legii i reprezentacji z Arturem Borucem. Pod względem wyszkolenia nie brakowało mu niczego, by być przez lata jedynką w reprezentacji, a pseudonim Gibon mówi o nim wszystko. Miał dwa znakomite sezony w Spartaku Moskwa. W rosyjskiej ekstraklasie rozegrał 108 meczów, w polskiej – 32.

57. Arkadiusz Radomski. 30 meczów w reprezentacji, podstawowy piłkarz Janasa w trakcie mundialu w Niemczech. Jedyne mistrzostwo w karierze wywalczył z Austrią Wiedeń, ale wiele lat spędził w Holandii. Co ważne grał, a nie był – w czasach, kiedy Eredivisie znaczyła więcej. 

56. Grzegorz Rasiak. Najbardziej chyba wyśmiewany w XXI wieku polski futbolista. Przypominał leniwca o kanciastych nogach, który flegmatycznie zbliża się do pola karnego rywali by zawsze przybyć za późno. Jednak w istocie rzeczy bardzo dobrze grał w piłkę, czuł boiskową przestrzeń, widział partnerów, miał świetną technikę strzału. Zdobył 63 bramki w Championship, to była liga akurat dla niego.

55. Bartosz Bosacki. Zapowiadał się na drugiego Władysława Żmudę. Posiadał wszystko, by zostać wybitnym środkowym obrońcą. Strzelił dwa gole na mundialu w 2006 roku, w meczu o honor z Kostaryką, a w pozostałych 19 występach w reprezentacji nie trafił ani razu – cóż za kuriozum! W Lechu i Amice zawsze był liderem bloku defensywnego, nie wiadomo czemu odbił się od Bundesligi.

54. Eugen Polanski. Czy się komuś podobało przywitanie, a później i rozstanie z reprezentacją Polski, czy nie, Polanski piłkarzem nie był byle jakim. Zdecydowanie więcej meczów rozegrał w niemieckich młodzieżówkach niż polskiej reprezentacji, w której przetrwał tylko 2,5 roku. Natomiast w tym okresie (od 2011 roku) oraz późniejszym prezentował porządny futbol w Bundeslidze.

53. Marcin Żewłakow. Przyjemnie go posłuchać, przyjemnie było oglądać na boisku. Na polskie murawy wrócił w podeszłym wieku, ale w Bełchatowie udowodnił dlaczego przez tyle lat radził sobie na Zachodzie. Pomijając skądinąd udany etap cypryjski, w samej tylko ekstraklasie belgijskiej nastukał prawie setkę goli. W kadrze trafił pięciokrotnie, ale trzy razy w kwalifikacjach MŚ 2002, raz już na mundialu.

52. Karol Linetty. Duża tajemnica wiąże się z tym pomocnikiem. Ma papiery na poważne granie, nie przepadł w Serie A, więcej – został kapitanem Sampdorii, jest ceniony w jednej z najtrudniejszych lig świata. W Lechu i polskiej lidze mógł uchodzić za gwiazdę, tymczasem kompletnie nie potrafi walorów klubowych przełożyć na reprezentację Polski, chociaż szans, i to poważnych, otrzymał sporo.

51. Bartosz Bereszyński. Nie jest już zawodnikiem młodym (28 lat), a dopiero w eliminacjach Euro, które miało rozpoczynać się w czerwcu, stał się ważną postacią reprezentacji Polski. Ale przegrać rywalizację o miejsce w składzie z Łukaszem Piszczkiem żadnym wstydem nie jest. Od ponad trzech lat radzi sobie we Włoszech, tyle że to już ostatni dzwonek na przeprowadzkę do większego klubu niż Sampdoria Genua. Powinien zrobić krok w przód, by nie zacząć się cofać.

50. Tomasz Kuszczak. Czy nie za wysoko klasyfikujemy bramkarza, który dostałby w Manchesterze United odsiedzin, gdyby na Old Trafford były drewniane ławki zamiast lotniczych foteli? Do tego ten gol puszczony w meczu reprezentacji z Kolumbią, po „strzale” bramkarza rywali. Jednak w Premier League rozegrał 63 mecze, w Lidze Mistrzów – 11, a łącznie w futbolu klubowym – 304. Za darmo mu nikt ich nie dał. Zrobić chyba jednak więcej nie mógł.

49. Łukasz Teodorczyk. Krawatów nogami wiązał raczej nie będzie, co nie przeszkodziło mu w transferze do Dynama Kijów, wywalczeniu dwóch mistrzostw Ukrainy, a i w Belgii świętował tytuły mistrzowski i króla strzelców, w transferze do Serie A. Gra zrywami, gdy jest w gazie, trudno go zatrzymać. Potem jednak długo odpoczywa. Od czasu objęcia przez Brzęczka reprezentacji Polski nie gra w niej. Ale i argumentów selekcjonerowi nie daje.

48. Dariusz Dudka. Jego kariera mogła się skończyć, nim na dobre rozpoczęła (śmiertelne potrącenie pieszego). Tymczasem Wronki, Kraków, ale przede wszystkim Auxerre (ponad setka meczów w Ligue 1) uczyniły z niego poważnego piłkarza. Nawet na miarę reprezentacji. Z występów mistrzowskich w niej nie może być do końca zadowolony, ale zaliczył mundial i dwukrotnie Euro.

47. Maciej Rybus. Był skrzydłowym, został lewym obrońcą. Pewnie może nawet na lata w drużynie narodowej, gdyby nie skłonność do kontuzji. W Rosji gra regularnie, zdobywa trofea z Lokomotiwem, niemniej szkoda, że dłużej nie postanowił powalczyć o swoje w lidze francuskiej. Legendą Lyonu nie został, pozostał mu tytuł Honorowego Obywatela Łowicza.

46. Sławomir Peszko. – Cześć, tu Sławomir, jadę na mundial! – takim okrzykiem każdego ranka witał Kamila Grosickiego, gdy dowiedział się, że Nawałka umieścił go w kadrze na mistrzostwa świata w Rosji. Pozytywna postać. W kadrze zadebiutował w 2008 roku, skończył w 2018. Nie był wymysłem jednego selekcjonera, mimo kilku zakrętów w karierze, należy go nazwać dobrym piłkarzem. 

45. Rafał Murawski. Zaciśnięte zęby, groźna mina i olbrzymia chęć do walki – to go charakteryzowało na początku kariery. Pod koniec zaś dodatkowo świetnie grał w piłkę, widząc na boisku naprawdę dużo. Wielkie uznanie dla tego nieustraszonego defensywnego pomocnika za profesjonalizm, charakter i rozwój.

44. Tomasz Rząsa. Inteligentny. W 2002 roku zdobył z Feyenoordem Rotterdam Puchar UEFA, uczestnik mundialu w Korei i Japonii. Brakowało mu jednak agresywności, nie miał charakteru zabijaki. Obrońca musi się czasem zameldować przeciwnikowi, przestraszyć go: – Szukał rozwiązań technicznych na boisku – mówi Engel. – Tomka raczej się nie przestraszano. 

43. Radosław Gilewicz. W pierwszych latach XXI wieku szalał na austriackich boiskach, strzelając gola za golem dla Austrii Wiedeń. Po boisku poruszał się jak pstrąg w strumieniu. 

42. Sebastian Mila. Był obrońcą, został playmakerem. Słabo biegał, ale technikę miał wyborną. W świadomości kibiców zostanie jako ten, który pokonał Davida Seamana i Manuela Neuera. Ale Mila zasługuje, by pamiętać go również za wiele innych rzeczy.

41. Artur Jędrzejczyk. Nie święci garnki lepią, a nie tylko zawodnicy wybitnie utalentowani i nienagannie wyszkoleni robią w futbolu karierę. Jędza swymi czynami jak nikt inny dowodzi prawdziwości takiego poglądu. Zawdzięcza sukcesy temu, że nie miał żadnych kompleksów, nie bał się żadnej roboty i przed nikim nie pękał. Za to, jak dał radę podczas ME 2016 na lewej obronie – wielkie słowa uznania.

(…)

Możliwość komentowania została wyłączona.