W miniony weekend goszcząc na jednym ze stołecznych czwartoligowych obiektów usłyszałem płynące ze stadionowych głośników takty ludowego utworu, który od 2 maja stał się ponoć hymnem kibiców biało-czerwonych. Obserwując reakcję nielicznej grupki widzów, jak również słuchając ich komentarzy nabrałem pewności, że pierwszą porażkę w Euro 2012 mamy już za sobą. Pocieszam się, że zły początek oznacza lepszy koniec, w przypadku naszej reprezentacji co najmniej awans do dalszych gier z fazy grupowej.

   W polskim futbolu bez zmian, czyli afera goni aferę. Znani i mniej znani piłkarze będąc pod wpływem wszczynają bójki. Mniej zamożni w lokalach kategorii trzeciej, bogatsi w taksówkach lub nawet komisariatach. Że sportowcy nie stronią od kieliszków to akurat żadna nowość, podobnie jak szukanie przez kiboli pretekstów do robienia zadym na trybunach. Spokojnie bywa na wojnie, ale na pewno nie na meczach z udziałem polskich drużyn.

W sobotnie popołudnie ekipa Queens Park Rangers pokonała na Loftus Road Arsenal Londyn 2:1. Beniaminek Premier League ambitnie, nie mniej ze zmiennym szczęściem walczy o utrzymanie w elicie angielskich drużyn.

Czesław Michniewicz po trzech miesiącach przerwy powraca do pokerowych zagrywek tak chętnie stosowanych przez polskich szkoleniowców.

   Nie tak dawno sympatyczna pani z regionalnej telewizji próbowała dociec, czy remis biało-czerwonych z Portugalią w konfrontacji rozegranej na Stadionie Narodowym należy uznać za znaczące wydarzenie w historii polskiego futbolu.

   Jakiś czas temu umówiłem się z córką, że do zakończenia Euro 2012 nie zrobi mnie dziadkiem. Jak mówią, strzeżonego pan Bóg strzeże, a nie mam wątpliwości, że mistrzowskie mecze rozgrywane w czerwcu w Warszawie spowodują w mieście ogromne zamieszanie.